میر داماد؛ محمّدباقر برهان‌الدّین استرآبادی و شیخ بهاءالدّین محمّد عاملی دو تن از نام‌آورترین استادان ملاصدرایند که پیوند مهر و مودّت عالمانه و سالکانه‌ای بین خود داشتند. آغازگر مکاتبات معمولاً میرداماد شوخ‌طبع بود که بلد بود خوب« منم» بزند. در اشعارش که با نام «اشراق» در آنها تخلّص کرده این امر به چشم می‌خورد و نیز در حکایاتی که از وی منقول است. میر گاهی مبحثی علمی یا چیستان یا کنایه‌ای را به سوی شیخ بهائی می‌فرستاد و او هم البتّه در پاسخ در نمی‌ماند. مثلاً می‌پرسید:«ای سرّ ره حقیقت ای کان سخا/ در مشکل این حرف جوابی فرما- گویی که خدا بود و دگر هیچ نبود/ چون هیچ نبود پس کجا بود خدا؟» و بهاءالدّین جواب می‌دهد:

بس بگردید و بگردد روزگار
دل به دنیا در نبندد هوشیار
_______________________

ای که دستت میرسد کاری بکن
پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار
_______________________

اینکه در شهنامه ها آورده اند
رستم و رویینه تن اسفندیار
_______________________

تا بدانند این خداوندان ملک
کز بسی خلق است دنیا یادگار
_______________________

این همه رفتند و مای شوخ چشم
هیچ نگرفتیم از ایشان اعتبار
_______________________

کامل ز یکی هنر ده و صد بیند          ناقص همه جا معایب خود بیند

خلق آینه چشم و دل یکدگرند          در آینه نیک نیک و بد بد بیند

---------------------------------------------------------------------------------------

جمعیت خلق را رها خواهی کرد          یعنی ز همه روی به ما خواهی کرد

پیوند به دیگران ندامت دارد                 محکم مکن این رشته که وا خواهی کرد

---------------------------------------------------------------------------------------

حمدا لک رب نجنی منک فلاح          شکرا لک فی کل مساء و صباح

من عندک فتح کل باب ربی              افتح لی ابواب قتوح و فتاح

---------------------------------------------------------------------------------------

دی شانه زد آن ماه خم گیسو را          بر چهره نهاد زلف عنبر بو را

پوشید بدین حیله رخ نیکو را               تا هر که نه محرم نشناسد او را

---------------------------------------------------------------------------------------

یا رب به محمد و علی و  زهرا          یا رب به حسین و حسن و آل عبا

کز لطف بر آر حاجتم در دو سرا         بی منت خلق یا علی الاعلا

---------------------------------------------------------------------------------------

گر کار تو نیک است به تدبیر تو نیست          ور نیز بدست هم ز تقصیر تو نیست

تسلیم و رضا پیشه کن و شاد بزی              چون نیک و بد جهان به تقدیر تو نیست

---------------------------------------------------------------------------------------

گر غره بعمری بتبی بر خیزد          وین روز جوانی بشبی بر خیزد

بیداد مکن که مردم آزاری تو          در زیر لبی بیاربی برخیزد

---------------------------------------------------------------------------------------

مردان رهش میل به هستی نکنند          خود بینی و خویشتن پرستی نکنند

آن جا که مجردان حق می نوشند           خم خانه تهی کنند و مستی نکنند

---------------------------------------------------------------------------------------

یادت کنم ار شاد و اگر غمگینم                    نامت برم ار خیزم اگر بنشینم

با یاد تو خو کرده ام ای دوست چنانک           در هرچه نظر کنم تو را میبینم

---------------------------------------------------------------------------------------

غمناکم و از کوی تو با غم نروم           جز شاد و امیدوارو خرم نروم

از درگه همچو تو کریمی هرگز             نومید کسی نرفت و من هم نروم

---------------------------------------------------------------------------------------

                                                              (ابوسعید ابوالخیر)

آن کس که بدم گفت بدی سیرت اوست    وان کس که مرا گفت نکو , خود نیکوست

حال متکلّم از کلامش پیداست                از کوزه همان برون تراود که در اوست

(شیخ بهایی)