این روزها در عزاداری‌ها و تعزیه‌ها آنچه بیش از هرچیز به گوش می‌رسد استفاده‌ی شاعرانه از واقعه‌ی کربلا در قالب« لسان حال» یا« زبان حال» است. به دلیل محدود بودن منابع تاریخی و مطالب روایی، آن مطالبی که قرار است بیان آن حادثه باشد از زبان اولیا و اشقیای حادثه روایت می‌شود« گویی» آنان چنین گفته‌اند تا هم مشکل سند و ارجاع نداشته باشد وهم حسّ و حال منتقل شود. میزان نزدیکی آن زبان حال با روح ماجرا هم به سواد و بینش و ذوق شاعر یا نویسنده برمی‌گردد. ظاهراً اوّلین شاعری که این اصطلاح را به کار برده، خیّام است که می‌سراید: دی کوزه‌گری بدیدم اندر بازار، بر تازه‌گلی  ‌لگدهمی زد بسیار- وان گل به زبان حال با او می‌گفت:« من همچو تو بوده‌ام مرا نیکودار.»