با هزار ذوق به زبان نیامدنی می گویی:

بیقراری هایم را از پشت آن طرفهای دنیا ، کسی بی خبر از همه جا زنگ می زند و نشانه ای می آورد :

و تواصوا بالحق و تواصو بالصبر! یعنی که آرام ، آرام !

خیره می شوم به رگه های کوچک قرمزی که نم نمک سر در می آورند از کنار آن گنبد خضرا

کفر نیست گفتن از قداست چشم های سبزی

که آبی می شوند!

آبی.. آبی .. ، رنگ همه ی اشک های زلال دنیاست. 

عکس ستاره ی سیاه درب و داغانی چون من هم وقتی می افتد به آسمان سبز شما

همه چیز آبی می شود..!

و رگه های کوچک قرمزی که خودم نمی توانم توی چشم های خودم ببینم

اما حضورشان را حس می کنم لابلای این لحظات.......

وَالْعَصْرِ﴾۱﴿

إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ﴾۲﴿

إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ

وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ

وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ﴾۳﴿

سوگند به عصر که بی تردید انسان در زیان کاری بزرگی است

مگر کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده اند

و یکدیگر را به حق توصیه نموده و به شکیبایی سفارش کرده اند